“Είδα τις τοιχογραφίες του Γύζη πριν από 30 χρόνια”
Δ. Παπακωνσταντίνου – Διαμαντούρου | ΕΘΝΟΣ, 9/6/2002
Σε συμπλήρωση Του άρθρου του κ. Γ. Κρητικού με τίτλο “Στo φως χαμένο έργο του Γύζη”, στο “Έθνος της Κυριακής” 26/5/2002, θα ήθελα να δώσω κάποια στοιχεία τα οποία δεν φαίνεται να είναι γνωστά.
Μια Καθαρά Δευτέρα, γύρω στα 1970-71, ο Γιάννης Παληός (σύζυγος της πεθεράς μου Τασίας Κυπριώτου – Παληού) που είχε, μαζί με τα αδέλφια του Παντελή και Αλίκη, στην ιδιοκτησία του το “Παλατάκι” με τις γύρω εκτάσεις [όσες είχαν απομείνει από τα 6.000 στρέμματα του πατέρα τους Αντώνη Παληού), μας πήγε οικογενειακώς στο Χαϊδάρι να πετάξει η κόρη μας αετό. Ο αετός, όμως, αρνήθηκε επίμονα να πετάξει και έτσι ο Γιάννης Παληός Βρήκε την ευκαιρία να μας ξεναγήσει στο άδειο “Παλατάκι’ και μας έκανε μια βόλτα στον γύρω κήπο και στα εγκαταλελειμμένα σπιτάκια, τα προς την Εθνική Οδό.
Mπήκε μαζί μας στο πρώτο από αυτά, με τους στρογγυλούς φεγγίτες, για να μας δείξει κάτι ενδιαφέρον όπως είπε. To “κάτι” αυτό ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι υπήρχαν μέσα εκεί οι τοιχογραφίες του Γύζη, που παρίσταναν τις Τέσσερις Εποχές. Πράγματι στον τοίχο που μας έδειξε διακρίνονταν κάποια ίχvn, αλλά, όπως μας είπε, ο Μαρίνος Καλιγάς, στον οποίο είχε απευθυνθεί, ήταν ιδιαίτερα απαισιόδοδος για την επιυχία μιας απόπειρας αποκάλυψης των έργων αυτών, γιατί φοβόταν μήπως, αντί να σωθούν, καταστρέφονταν. Έτσι οι τοιχογραφίες έμειναν σκεπασμένες με το λευκό σάβανο του ασβέστη, ο Γιάννης Παληός πέθανε το 1973 και κανένας δεν ασχολήθηκε ξανά με το θέμα.
Την ιστορία αυτή είχα θέση υπόψη και του δημάρχου Χαϊδαρίου κ. Ντηνιακού. Επίσης πριν από λίγα Χρόνια, όταν προσωπικότητα του χώρου της τέχνης εξέταζε την γνησιότητα του Πίνακα τoυ Παρθένη που απεικονίζει το “Παλατάκι” [πίνακα που n οικογένειά μας προσέφερε ως δωρεά στον Δήμο Χαϊδαρίου, ώστε να γυρίσει στον φυσικό του χώρο) ο σύζυγός μου Πάρις Κ. Διαμαντούρος του ανέφερε την ύπαρξη των τοιχογραφιών του Γύζη, αλλά και πάλι δεν υπήρξε συνέχεια. Είναι, λοιπόν φυσικό να αισθανόμασπε ιδιαίτερη Χαρά τώρα, 30 Χρόνια μετά τη σημαδιακή Καθαρά Δευτέρα, με το γεγονός ότι το έργο του Γύζη σώθηκε και θα συντηρηθεί επιτέλους, χάρη στις ενέργειες του Δήμου Χαϊδαρίου να αποκτήσει τα κτίσματα αυτά, με την πρωτοβουλία του δημάρχου του, ανθρώπου ιδιαίτερα ευαίσθητου σε θέματα πρασίνου και πολιτισμού, γιατί βέβαια το δεύτερο χωρίς το πρώτο δεν είναι νοητό.
Σε συμπλήρωση Του άρθρου του κ. Γ. Κρητικού με τίτλο “Στo φως χαμένο έργο του Γύζη”, στο “Έθνος της Κυριακής” 26/5/2002, θα ήθελα να δώσω κάποια στοιχεία τα οποία δεν φαίνεται να είναι γνωστά.
Μια Καθαρά Δευτέρα, γύρω στα 1970-71, ο Γιάννης Παληός (σύζυγος της πεθεράς μου Τασίας Κυπριώτου – Παληού) που είχε, μαζί με τα αδέλφια του Παντελή και Αλίκη, στην ιδιοκτησία του το “Παλατάκι” με τις γύρω εκτάσεις [όσες είχαν απομείνει από τα 6.000 στρέμματα του πατέρα τους Αντώνη Παληού), μας πήγε οικογενειακώς στο Χαϊδάρι να πετάξει η κόρη μας αετό. Ο αετός, όμως, αρνήθηκε επίμονα να πετάξει και έτσι ο Γιάννης Παληός Βρήκε την ευκαιρία να μας ξεναγήσει στο άδειο “Παλατάκι’ και μας έκανε μια βόλτα στον γύρω κήπο και στα εγκαταλελειμμένα σπιτάκια, τα προς την Εθνική Οδό.
Mπήκε μαζί μας στο πρώτο από αυτά, με τους στρογγυλούς φεγγίτες, για να μας δείξει κάτι ενδιαφέρον όπως είπε. To “κάτι” αυτό ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι υπήρχαν μέσα εκεί οι τοιχογραφίες του Γύζη, που παρίσταναν τις Τέσσερις Εποχές. Πράγματι στον τοίχο που μας έδειξε διακρίνονταν κάποια ίχvn, αλλά, όπως μας είπε, ο Μαρίνος Καλιγάς, στον οποίο είχε απευθυνθεί, ήταν ιδιαίτερα απαισιόδοδος για την επιυχία μιας απόπειρας αποκάλυψης των έργων αυτών, γιατί φοβόταν μήπως, αντί να σωθούν, καταστρέφονταν. Έτσι οι τοιχογραφίες έμειναν σκεπασμένες με το λευκό σάβανο του ασβέστη, ο Γιάννης Παληός πέθανε το 1973 και κανένας δεν ασχολήθηκε ξανά με το θέμα.
Την ιστορία αυτή είχα θέση υπόψη και του δημάρχου Χαϊδαρίου κ. Ντηνιακού. Επίσης πριν από λίγα Χρόνια, όταν προσωπικότητα του χώρου της τέχνης εξέταζε την γνησιότητα του Πίνακα τoυ Παρθένη που απεικονίζει το “Παλατάκι” [πίνακα που n οικογένειά μας προσέφερε ως δωρεά στον Δήμο Χαϊδαρίου, ώστε να γυρίσει στον φυσικό του χώρο) ο σύζυγός μου Πάρις Κ. Διαμαντούρος του ανέφερε την ύπαρξη των τοιχογραφιών του Γύζη, αλλά και πάλι δεν υπήρξε συνέχεια. Είναι, λοιπόν φυσικό να αισθανόμασπε ιδιαίτερη Χαρά τώρα, 30 Χρόνια μετά τη σημαδιακή Καθαρά Δευτέρα, με το γεγονός ότι το έργο του Γύζη σώθηκε και θα συντηρηθεί επιτέλους, χάρη στις ενέργειες του Δήμου Χαϊδαρίου να αποκτήσει τα κτίσματα αυτά, με την πρωτοβουλία του δημάρχου του, ανθρώπου ιδιαίτερα ευαίσθητου σε θέματα πρασίνου και πολιτισμού, γιατί βέβαια το δεύτερο χωρίς το πρώτο δεν είναι νοητό.
Σε συμπλήρωση Του άρθρου του κ. Γ. Κρητικού με τίτλο “Στo φως χαμένο έργο του Γύζη”, στο “Έθνος της Κυριακής” 26/5/2002, θα ήθελα να δώσω κάποια στοιχεία τα οποία δεν φαίνεται να είναι γνωστά.
Μια Καθαρά Δευτέρα, γύρω στα 1970-71, ο Γιάννης Παληός (σύζυγος της πεθεράς μου Τασίας Κυπριώτου – Παληού) που είχε, μαζί με τα αδέλφια του Παντελή και Αλίκη, στην ιδιοκτησία του το “Παλατάκι” με τις γύρω εκτάσεις [όσες είχαν απομείνει από τα 6.000 στρέμματα του πατέρα τους Αντώνη Παληού), μας πήγε οικογενειακώς στο Χαϊδάρι να πετάξει η κόρη μας αετό. Ο αετός, όμως, αρνήθηκε επίμονα να πετάξει και έτσι ο Γιάννης Παληός Βρήκε την ευκαιρία να μας ξεναγήσει στο άδειο “Παλατάκι’ και μας έκανε μια βόλτα στον γύρω κήπο και στα εγκαταλελειμμένα σπιτάκια, τα προς την Εθνική Οδό.
Mπήκε μαζί μας στο πρώτο από αυτά, με τους στρογγυλούς φεγγίτες, για να μας δείξει κάτι ενδιαφέρον όπως είπε. To “κάτι” αυτό ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι υπήρχαν μέσα εκεί οι τοιχογραφίες του Γύζη, που παρίσταναν τις Τέσσερις Εποχές. Πράγματι στον τοίχο που μας έδειξε διακρίνονταν κάποια ίχvn, αλλά, όπως μας είπε, ο Μαρίνος Καλιγάς, στον οποίο είχε απευθυνθεί, ήταν ιδιαίτερα απαισιόδοδος για την επιυχία μιας απόπειρας αποκάλυψης των έργων αυτών, γιατί φοβόταν μήπως, αντί να σωθούν, καταστρέφονταν. Έτσι οι τοιχογραφίες έμειναν σκεπασμένες με το λευκό σάβανο του ασβέστη, ο Γιάννης Παληός πέθανε το 1973 και κανένας δεν ασχολήθηκε ξανά με το θέμα.
Την ιστορία αυτή είχα θέση υπόψη και του δημάρχου Χαϊδαρίου κ. Ντηνιακού. Επίσης πριν από λίγα Χρόνια, όταν προσωπικότητα του χώρου της τέχνης εξέταζε την γνησιότητα του Πίνακα τoυ Παρθένη που απεικονίζει το “Παλατάκι” [πίνακα που n οικογένειά μας προσέφερε ως δωρεά στον Δήμο Χαϊδαρίου, ώστε να γυρίσει στον φυσικό του χώρο) ο σύζυγός μου Πάρις Κ. Διαμαντούρος του ανέφερε την ύπαρξη των τοιχογραφιών του Γύζη, αλλά και πάλι δεν υπήρξε συνέχεια. Είναι, λοιπόν φυσικό να αισθανόμασπε ιδιαίτερη Χαρά τώρα, 30 Χρόνια μετά τη σημαδιακή Καθαρά Δευτέρα, με το γεγονός ότι το έργο του Γύζη σώθηκε και θα συντηρηθεί επιτέλους, χάρη στις ενέργειες του Δήμου Χαϊδαρίου να αποκτήσει τα κτίσματα αυτά, με την πρωτοβουλία του δημάρχου του, ανθρώπου ιδιαίτερα ευαίσθητου σε θέματα πρασίνου και πολιτισμού, γιατί βέβαια το δεύτερο χωρίς το πρώτο δεν είναι νοητό.
Σε συμπλήρωση Του άρθρου του κ. Γ. Κρητικού με τίτλο “Στo φως χαμένο έργο του Γύζη”, στο “Έθνος της Κυριακής” 26/5/2002, θα ήθελα να δώσω κάποια στοιχεία τα οποία δεν φαίνεται να είναι γνωστά.
Μια Καθαρά Δευτέρα, γύρω στα 1970-71, ο Γιάννης Παληός (σύζυγος της πεθεράς μου Τασίας Κυπριώτου – Παληού) που είχε, μαζί με τα αδέλφια του Παντελή και Αλίκη, στην ιδιοκτησία του το “Παλατάκι” με τις γύρω εκτάσεις [όσες είχαν απομείνει από τα 6.000 στρέμματα του πατέρα τους Αντώνη Παληού), μας πήγε οικογενειακώς στο Χαϊδάρι να πετάξει η κόρη μας αετό. Ο αετός, όμως, αρνήθηκε επίμονα να πετάξει και έτσι ο Γιάννης Παληός Βρήκε την ευκαιρία να μας ξεναγήσει στο άδειο “Παλατάκι’ και μας έκανε μια βόλτα στον γύρω κήπο και στα εγκαταλελειμμένα σπιτάκια, τα προς την Εθνική Οδό.
Mπήκε μαζί μας στο πρώτο από αυτά, με τους στρογγυλούς φεγγίτες, για να μας δείξει κάτι ενδιαφέρον όπως είπε. To “κάτι” αυτό ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι υπήρχαν μέσα εκεί οι τοιχογραφίες του Γύζη, που παρίσταναν τις Τέσσερις Εποχές. Πράγματι στον τοίχο που μας έδειξε διακρίνονταν κάποια ίχvn, αλλά, όπως μας είπε, ο Μαρίνος Καλιγάς, στον οποίο είχε απευθυνθεί, ήταν ιδιαίτερα απαισιόδοδος για την επιυχία μιας απόπειρας αποκάλυψης των έργων αυτών, γιατί φοβόταν μήπως, αντί να σωθούν, καταστρέφονταν. Έτσι οι τοιχογραφίες έμειναν σκεπασμένες με το λευκό σάβανο του ασβέστη, ο Γιάννης Παληός πέθανε το 1973 και κανένας δεν ασχολήθηκε ξανά με το θέμα.
Την ιστορία αυτή είχα θέση υπόψη και του δημάρχου Χαϊδαρίου κ. Ντηνιακού. Επίσης πριν από λίγα Χρόνια, όταν προσωπικότητα του χώρου της τέχνης εξέταζε την γνησιότητα του Πίνακα τoυ Παρθένη που απεικονίζει το “Παλατάκι” [πίνακα που n οικογένειά μας προσέφερε ως δωρεά στον Δήμο Χαϊδαρίου, ώστε να γυρίσει στον φυσικό του χώρο) ο σύζυγός μου Πάρις Κ. Διαμαντούρος του ανέφερε την ύπαρξη των τοιχογραφιών του Γύζη, αλλά και πάλι δεν υπήρξε συνέχεια. Είναι, λοιπόν φυσικό να αισθανόμασπε ιδιαίτερη Χαρά τώρα, 30 Χρόνια μετά τη σημαδιακή Καθαρά Δευτέρα, με το γεγονός ότι το έργο του Γύζη σώθηκε και θα συντηρηθεί επιτέλους, χάρη στις ενέργειες του Δήμου Χαϊδαρίου να αποκτήσει τα κτίσματα αυτά, με την πρωτοβουλία του δημάρχου του, ανθρώπου ιδιαίτερα ευαίσθητου σε θέματα πρασίνου και πολιτισμού, γιατί βέβαια το δεύτερο χωρίς το πρώτο δεν είναι νοητό.
Me τιμή,
Δ. Παπακωνσταντίνου – Διαμαντούρου
