Στο δίσκο ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑ, 1971 – 1972 ο συνθέτης και οργανοπαίχτης Γιώργος Ζαμπέτας (25 Ιανουαρίου 1925 – 10 Μαρτίου 1992) εμφανίζεται για πρώτη φορά ως τραγουδιστής. Το Γιώργο Ζαμπέτα συνοδεύει η Βούλα Γκίκα, σύζυγος του λαϊκού συνθέτη Γιώργου Καραμεσίνη.
Ο Γιώργος Ζαμπέτας, κάτοικος του “Αιγάλεω Σίτυ” και το ζεύγος Βούλα Γκίκα, Γιώργος Καραμεσίνης, κάτοικοι Χαϊδαρίου (Αφαία Σκαραμαγκά).
Ο δίσκος ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑ δεν είναι από τους καλύτερους του Ζαμπέτα, ωστόσο έχει μεγάλο ενδιαφέρον το εξώφυλλο του δίσκου και η τοποθεσία που επέλεξε να φωτογραφηθεί.
Στην πρώτη όψη του δίσκου βλέπουμε το Γιώργο Ζαμπέτα στη μάντρα του Προφήτη Ηλία στο Χαϊδάρι και ακριβώς απέναντι το Ποικίλο Όρος (Αιγάλεω). Διακρίνονται καθαρά το Ψυχιατρείο Δαφνίου και το Δάσος Χαϊδαρίου, πριν την επέκταση του σχεδίου πόλης στο βουνό. Δεξιά βλέπουμε τα πεδία βολής του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, στο κέντρο το πρώτο τμήμα του λατομείου (πριν σχηματιστεί αργότερα η “καρδιά” – η “καρδιά” δεν ήταν δημιούργημα κάποιου ερωτευμένου αλλά η επέκταση το λατομείου ανατολικά) και αριστερά ένα μικρότερο λατομείο το οποίο υφίσταται και σήμερα, πάνω από το ψυχιατρείο Δαφνίου. Στη Β’ όψη του δίσκου βλέπουμε το Γιώργο Ζαμπέτα με άλλη αμφίεση, που θυμίζει καλοντυμένο Ρομά, να φωτογραφίζεται σε παράγκες. Η πιθανότερη τοποθεσία είναι στο Όρος Αιγάλεω, στο Σχιστό Κορυδαλλού, στην ίδια περιοχή που και σήμερα
ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ
‘Εμείς πηγαίναμε εκεί συχνά, γιατί τότε ο Σκαραμαγκάς (δεκαετία του 20) ήτανε n καλύτερη πλαζ και παίρναμε και τα όργανά και παίζαμε κιόλας. Τότε ο Σκαραμαγκάς ήτανε το μπάνιο, Το Καλό μπάνιο. Πεύκα, καθαρή, λαμπερή θάλασσα, κοσμάκης, σούστες, αμάξια, ψαράκια…”
“Γιώργος Ζαμπέτας – Βίος και Πολιτεία”, ΚΕΔΡΟΣ.
ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ
“To δικό μου σπίτι ήτανε πάνω στο δρόμο. Από κει έβλεπα τους Γερμανούς nou περνάγανε με τα αποσπάσματα Και πηγαίνανε στο Χαϊδάρι. Στο Χαϊδάρι, το στρατώνα που είχαν οἱ Έλληνες, τον είχανεε κάνει αυτοί φυλακές και βάζανε όλους όσους τσιμπάγανε. Από κει τους πηγαίνανε σε διάφορα μέρη και τους ντουφεκάγανε και μετά ειδοποιούσανε τn δημαρχία της περιοχής να τους μαζέψουνε για να τους θάψουνε.
Και θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά όταν περνάγανε έξω από τα σπίτια μας, οι αγωνιστές τραγουδάγανε και πετάγανε σημειώματα, γράμματα για τους αγαπημένους τους, τη μάνα τους, τις γυναίκες, τις αδελφάδες τους για να τους πούνε που τους πάνε και πότε τους συλλάβανε.
Όλα αυτά τα θλιβερά δεν διδάσκονται στα σχολεία μας, Τίποτα δεν αναφέρουνε απ ́ αυτά…”
Γιώργος Ζαμπέτας – Βίος και Πολιτεία.
ΓΙΟΡΤΗ ΚΡΑΣΙΟΥ ΣΤΟ ΔΑΦΝΙ
Ο Γιώργος Ζαμπέτας εξομολογείται στο «Βίος και Πολιτεία»: «Εμένα τα καλοκαίρια με φωνάζανε να παίζω στη γιορτή του κρασιού, στο Δαφνί. Χρόνια άπειρα, πολλά. Τους έχω υποσχεθεί ότι θα πηγαίνω πάντα ό,τι και να γίνει. Και το κάνω, χωρίς χαρτιά και συμβόλαια. Αφού έχω δώσει το λόγο μου, ισχύει για χίλια κωλόχαρτα τέτοια».
